2026 de Spaanse Rias

In ile D’oleron hebben we een dagje steppen bedacht, niet elektrisch maar gewoon ouderwets. Dit eiland lijkt niet echt ingesteld op lopen en fietsen. De D- weg is een soort racebaan, dus steppen we een schelpenpad dwars door de meerendeels droogstaande oesterbanken in het binnenland. Met zweet op  de rug en fikkende zon steppen we 13 km er op los. Onderweg worden we aangesproken door jongeman. Die vraagt of hij een foto van mij mag maken . Ik dacht ja zo’n goddelijk lichaam tot de laatste ons afgestraind wil iederereen wel op de foto. Maar op mijn shirt staat grote letters Brunel en als je de L weg laat staat de naam van zijn vriendin Brune. Dus alleen dat deel komt op de foto. Dus steppen wij weer lustig verder nog niet beseffend dat ook hier de bussen gratis zijn op het eiland. We kiezen voor een terugweg met iets meer risico ofwel steppen langs de kant van die D-weg. Wat ons brengt bij een super Oester, mossel restaurant. Wij vinden dat we het hebben verdiend en ontmoeten een stel ouderen, 10 jaar ouder dan wij. Zij eten mosselen van de Bbq op een stenen plaat.

Dus na goed advies doen wij ook mosselen van Bbq en vooraf oesters en een hele fles witte wijn. Het smaakt ons goed en is super gezellig met de gasten aan het tafeltje naast ons. 2 oudjes met een LAT relatie zij woond op het eiland en hij vroeger, vrachtwagen chauffeur, woont in Parijs. Nadat we het flesje wijn op hadden en de heerlijke oesters en Mosselen moesten we nog een behoorlijk stuk naar huis en ja als de voeding en de drank in de………. goed aangekomen op de boot. Inmiddels zijn in Spanje en Frankrijk overal grote bosbranden en zien we de wolken over ons heen trekken en ruik je de brandlucht. We gaan dus niet verder Zuid naar Bordeaux en Royan of Rochefort

We gaan weer Noord Klaarmaken voor vertrek na 5 dagen heerlijk vertoeven . We gaan terug naar LaRochelle om met juiste tij te kunnen vertrekken en aankomen op het volgende eiland ile de Ree. We Laveren met grootzeil en motor bij het eerste stuk Noord en kunnen wat zeilen naar de buitenhaven van La Rochelle. Een mega haven met voldoende plaats. De havenboot begeleid ons naar de plek en helaas is deze haven jongeman niet zo handig. Hij staat wel bij de boeg, zegt hem af te houden, maar doet dat niet. Helaas een ontbrekende houten lat en open schroeven beschadigen ons fraaie schilder en poetswerk van de romp. Zelf kunnen we het beter zonder hulp. We gaan aan het rekenen, de coef is 63 en dus kunnen we bij Ile de Ree, port Saint Martin alleen met 2 uur voor hoog water binnenlopen.

We sukkelen traag al vissend en motorsailend naar de wachtboeien en melden onze aankomst. We wachten op teken van havenmeester voor binnenvaren. Eerst moeten er voldoende boten uit en na derde keer melden kunnen we binnenlopen door de sluisdeur die bij waterstand 2,20 meter diepgang opent en sluit. Hier ontdekken we dat het hoogseizoen in Frankrijk is. 5 dik liggen we gestapeld. O ja we vinden dat niet leuk. We verkennen dit eiland nu wel met de bus. Dus naar einde van het eiland en over strand stuk lopen terug.

Daar doen we een verdiende lunch om weer met de bus naar de boot terug te keren. Weer 5 nieuwe boten en instructie hoe je aanlegd, lijnen hoort vast te maken en rustig met hulp van de zijstagen voorzichtig over iemand zijn boot naar de kant klimt. De volgende dag verkennen we de andere kant van het eiland en 5 dage  later zijn we blij hier weg te kunnen. Heel Frankrijk is met vakantie. Inmiddels krijgen we steeds meer signalen dat het met pa niet goed gaat hij eet en drinkt nauweljjks. We beginnen rekening te houden met noodzaak naar huis te gaan. We varen dus niet meer alle tussenliggende havens af maar besluiten de nacht door te varen. In 1 keer naar Laturballe waar we in mei ook begonnen zijn de Golf van Biscaje over te steken. We zeilen met voldoende wind, wel tegen dus laveren en varen langzaam na zonsondergang de nacht in.

Er is een bijna volle maan en weinig wind en zo werken we ons tussen 25 vrachtschepen wachtend voor de rivier en een windmolen park door. S’nachts moet je lampjes tellen, kardinaal boeien oost 3 knippers zuid 6 knippers en west 9 knippers. Het is dus een wirwar van lichtjes. Nog los van al die vrachtschepen die op anker een kermis aan verlichting aan hebben staan. We komen er goed doorheen en komen 0230 uur aan in Laturballe. Hier is ruim plek en we duiken snel het bed weer in. De volgende dag melden we ons bij de havenmeester, pakken nog een douche en vertrekken nasr de Vilaine. We hebben berekend met deze Coef springtij het een hele uitdaging wordt om over de zandplaat van de kngang rivier te schuiven. Precies 1545 uur zou er 1,90 mtr water moeten staan en we dus precies over zouden moeten kunnen varen. Het klopt precies en gelukkig geen golven en wind. Dus kunnen we langzaam naar de sluis schuiven.

We vissen nog even en vangen uiteindelijk de 5e makreel, zodat we in La Roche Bernard in de avond een lekkere maaltijd hebben.

De sluis staat open bij aankomst en een alleraardigste sluiswachter laat ons invaren. We schutten snel en en varen door naar La Roche Bernard. Omdat de berichten thuis niet beter werden, contact opgenomen met thuis haven Folleux en gevraagd of we zsm de kant op konden. Dit mag met ons contract 5 keer per jaar en dit was pas de eerste keer. Door vakantie tijd was de hijsbaas 3 weken met verlof maar de eigenaar zag kans ons te helpen en gaf aan kom maar naar de haven. Hij was bezig met schilderwerk maar in voor en na zijn middag pauze zag hij kans ons de kant op te hijsen, nou ja met kar te rijden. Uiterst nauwkeurig en voorzichtig werden we het water uitgereden en konden we beginnen aan het vertrek klaarmaken met de camper. Onze minibus staat op de plek achter het hek op de plaats van de boot als deze in het water ligt. Dus eerst deze weg gereden en daarna de boot weer op zijn plekje. Zeilen eraf, watermaker pikkelen, watertanks leeg, alles schoonmaken en opruimen en de dieseltank spoelen met het MLS dieselfilter zodat alle foute stoffen uit de diesel verdwenen zijn. We vinden voorin de boot ineens de vermiste tjiftjaf van 3 maanden eerder. Hij is naar binnen gevlogen op de heenweg op de Golf van Biscaje en we vinden hem gelaas nu beetje overleden terug.

Na het laden van de camper en afsluiten van de boot de camera op de boot getest zodat we ook thuis kunnen zien hoe de boot er in Frankrijk bij ligt. Een gerust gevoel en veilig. We rijden weg en moeten weer even wennen aan de hoge snelheid van de auto tov de boot. We passeren aan het einde van de dag Parijs en besluiten na Parijs een overnachting te doen en komen uit bij een wakeboardbaan bij een meertje. Op de camper4night app staat doorrijden naar achteren daar zal niemand je storen en dat klopt. Smorgens worden we wakker en zijn alle auto’s verdwenen en is er alleen een juffrouw met camper bij gekomen. Waarschijnlijk gebruik gemaakt van dezelfde handige app. De dag erop doen we een ontbijtje en komen rond 1530 aan in Lelystad. Daar gaan we aan de gang met oprit onkruid vrij maken en huis ontspinnen. Inmiddels is Pa weer gaan eten en drinken en lijkt de spoed weer geweken. We zullen een maandje thuis zijn om dat terug te keren naar Frankrijk of om nog een maandje te varen of om uiteindelijk de boot winterklaar achter te laten

Al met al een heerlijke tocht van Frankrijk naar alle Ria’s in Spanje

op 14 juli lagen we nog in de moderne haven Port Olona, met 1300 plekken en 130 voor gasten. Waarbij ondanks vakantie tijd er amper bewogen wordt door de vaste Franse ligplaatshouders. De beweging is vooral motorboten en een enkele zeilboot die de haven uitvaren, even zwemmen en tegen de avond weer binnen varen en hun plek weer innemen. Wij hebben de haven aan deze kant wel gezien en besluiten mede ivm de weersvoorspellingen nog in Les Sables D’olonne te blijven maar nu in het drukkere gedeelte. Bij de vissershaven Quai Garnier, is een gastenhaven gecreëerd met direct toegang tot het strand en heeeel veeeel barretjes en restaurantjes. De havenmeester helpt ons aan een plekje met minimaal 2,10 mtr diepgang, zodat we in het springtij met een Coef van 100, er veilig kunnen liggen en niet met langs varende vissersscheepjes aan de grond komen te staan. We maken vast tegenover een oud viking schip de Drakkar. Toevallig dezelfde bootnaam als de Nederlanders die we eerder ontmoet hebben in de andere haven.

Het is hier een stuk gezelliger, met veel meer visitors die allemaal voor een aantal nachtjes vastmaken en verblijven. We kunnen op de boot in de kuip zelfs voetbal kijken op het terras van 1 van de barretjes. Af en toe staat een toerist even in beeld. Maar ach aan voetbal hebben we niet veel gemist dit jaar. Nederland en Engeland rap eruit. En een uiterst onsportieve finale pffff, niks voor mij. Er is een grote vloot aan matchboten binnen gekomen voor de mini Atlantique in de hoek van de Vendee Globe dus gaan we die zeker even bezoeken. Leuk om al die jongeren druk te zien met voorbereidingen voor een tocht van 2800 nautische mijlen naar Azoren heen en terug. In best wel, niet al te grote zeilbootjes, met een kajuitje en een hele stompe neus.

We doen een lange wandeling over het hele strand in de vloedlijn. Er zijn veel vakantie gangers uit Parijs. Die zijn altijd op zoek naar strand boten en water. We komen uit bij een beeld, Statue d’Ulysse in het water. Odysseus die de zee is vastgeketend zoals de geschiedenis ook vertelt. Het beeld staat met hoog water half onder water en bij laag water op de stenen te turen over de Golf van Biscaje, deze is pas in 2024 neergezet en dus op oude google map kaarten nog niet te zien. We doen nog wat geochaches in de bossen aan het einde van de stad en zien in het bos de nodige famillies in hangmatten in het bos hangen of met tafeltjes en stoeltjes picknicken in de schaduw van de bomen.

Na een aantal dagen blijft de wind gunstig en het tij krijgt weer een lagere Coef, waardoor hoog en laag water dichter bij elkaar uitkomen. We gaan dus koers zetten naar La Rochelle. We hijsen de zeilen, maar ook nu weer wordt het weer deels motorsailen. De consequentie van ergens willen uitkomen, vooral bij getijde havens. Als we onderweg zijn op een 18 meter diep stuk zie ik plots grote vinnen en witte vlekken vissen. We weten dat er Orka’s zijn gemeld bij Z W van Lorient, maar hier nog niet. We handelen direct. Stuurautomaat van het roer, helmstok omhoog zodat als een Orka het roer bewerkt wij niet gewond kunnen raken en varen vol gas in de andere richting naar nog ondieper water. Ze zwemmen vrij ongeïnteresseerd maar ineens zitten ze toch onder en om de boot. Nu ben ik ineens gerust gesteld het is een dolfijn met stompe neus meter of 3-4 lang en witte vlekken en weer heel andere rugvinnen. En nu ook hele groepen dolfijnen om ons heen. Toch weer een cadeautje maar wel even spannend. We denken de witsnuit dolfijn. maar met 26 verschillende soorten blijft het een studie.

We varen over de ondieptes bij La Rochelle, bij LLW 0,7 mtr maar nu met water erbij toch gauw 3,5 diepte naar de binnenhaven van La Rochelle. Als we oproepen staat een vriendelijke havenmeester ons op te wachten. Het is tussen de torens door een drukte van jewelste, vooral rondvaartboten en pontjes.

We kunnen aan de kade vastmaken, wat we eerst niet echt durven met afnemend waterniveau en 1,90 op de dieptemeter. Maar die diepte is een foute meting door al het woelen en draaien van de toeristenbootjes. Het blijkt zelfs wel 5 mtr te zijn diep aan de kant. We moeten even wachten tot we het bassin in kunnen varen. Terug door de torentjes en dan achter een sluisdeur waar ze continu 4-5 mtr water garanderen. Direct aan de oude stad en alle feesten en partijen; maar net wat verder van het geluid.

Dus geen disco tot ’s nachts 0300 uur. We zoeken meteen na binnenkomst een feestje met discjockey en eten een vette friet met american steak. gewoon dus even een vette hap. Maken nog gezellig een praatje met de Fransman uit Parijs die per ongeluk mijn biertje uit de handen stoot en luisteren nog even naar de gezellige opzwepende muziek.

We gaan weer de boel verkennen, met geocachen in het oude deel van de stad en voor de warmte een beetje in een bos. Als we terug komen bij de torens staat er een jeugd brassband een plekje op te tuigen, waar ze gezellige muziek gaan spelen en veel bekijks hebben. Met uiteraard de nodige fooien. En nadat iemand uit het publiek de saxofonist ook vraagt even te stemmen klinkt het nog beter en staat iedereen mee te klappen met de muziek. Op een andere plek is een streetdance groep actief. een groot reuzenrad draait de hele dag met uitzicht over de stad’, maar meer dan 6 personen tegelijk hebben we er niet in zien zitten.

We doen nog wat boodschappen bij dit keer wel een grote U-Ship die alles heeft wat we zoeken. Astrid was op de helmstok gaan zitten dus moest even een nieuw beugeltje op en we worstelen nog wat met de in een sponning van de toiletruimte verstopte beluchter van de motor. Met al dat zoute water loopt er af en toe een straaltje water langs de slangen de motorruimte in en daar willen we nou net geen zout water hebben. Dus aan het tuitje een passend slangetje gekocht. Ook hier de nodige geocaches gelopen om de omgeving te verkennen. Langs het grote maritieme openluchtmuseum. Zoeken de city carrefour op om de voorraad verse groente wat op te krikken voor we weer verder varen. Astrid kleed zich in een mooi jurkje om en in de avond zoeken we een restaurantje om ons 37 jarige trouwdag te vieren met een etentje. We kiezen mosselen maar ontdekken wel dat we niet moeten eten wat we zelf vele malen beter kunnen plukken, schoonmaken en koken. Maar het was weer gezellig en een leuke afsluiting in deze haven. Om weg te komen maken we een afspraak om 0915 uur voor de sluis en de loopbrug’, om de haven weer te verlaten de volgende dag. We bedanken het havenpersoneel en zijn tevreden over de ligplaats zo dicht bij de gezelligheid en met alle gemakken voorzien.

We slaan aan het rekenen en bedenken als we Ile d’oleron willen bezoeken we te maken krijgen met hoog water vertrekken en hoog water aankomen, om veilig weg te kunnen en veilig aan te komen. Daartussen moeten we nog 2,5 uur varen langs het Fort Boyard dus eigenlijk weer een beetje race tegen de klok. Vooral veroorzaakt doordat het hoogwater in het midden van de dag valt. Anders kun je ’s morgens weg en dan ankeren in de buurt van de volgende plek en dan naar binnen met het volgende hoogwater. maar ja die valt nu ’s nachts om 0100 uur dus niet echt een optie.

Als we contact leggen met de haven Boyard ville en vragen of er plek is krijgen we direct een vriendelijk antwoord. Geen enkel probleem en bij binnenkomst zijn we de enige aan de vistorsteiger. Net voor de haven melden we ons nog een keer en worden we netjes naar de haven geleid. 2 uurtjes na hoogwater sluit de sluis en blijft er nog keurig 2,20 meter in de haven staan. We lopen naar het havenkantoor en bespreken onze plannen 2 dagen pass escales, 1 dag betalen en nog 2 dagen pass escales en dat blijkt wederom geen probleem. Op de terugweg lopen we langs een vismarktje en bestellen voor de lunch een portie supergrote gamba’s en een heerlijk koel blikje heineken bier.

Het is inmiddels wel zo warm dat we overdag vooral bezig zijn koel te blijven en ’s avonds wandelen en dus al geochachend het strand aflopen. Met uitzicht op Fort Boyard, een mooie zonsondergang en via het bos terug. Toch weer 11 km gelopen en met een wat geforceerde rug van 2 dagen eerder, alweer aardig herstellende gelukkig. In de late avond nog even een lekkere frisse douche in de kuip om dan lekker fris het bedje in te duiken. ‘S nachts koelt het af naar 20 graden maar in de loop van de dag gaat de temp toch steeds omhoog naar 32 graden. Nog een paar dagen en dan gaat het weer veranderen en zal het wat koeler worden. 30 plus hoeft niet echt van ons.

Vanavond maar weer een wandeling, maar dan de andere kant op van de haven. Nu wat RVS poetsen en blog tikken.

Na 2 dagen rust in Ilê D’Yeu puzzelen we op de volgende halte. Wordt het Port La Vie of toch Les sables D’olonne. Het mekka van de Golden Globe races. Wereld wedstrijd zeilers in giga snelle boten. We ontdekken, maar dat besef komt langzaam, dat we ineens weer met Coef, ofwel hoog en laag water, dood en springtij en weinig of forse stroming te maken krijgen. De Coef is bij 30 doodtij en 100 springtij. Dan trekken zon en maan samen maximaal aan het water en is het peil dus extra laag en extra hoog. We besluiten daarom Port La Vie even over te slaan omdat iedere 6 uur er een soott half lege badkuip over bljjft en wij met komende storm niet in de bagger op 1 oor willen liggen. We zeilen de haven uit en liggen een Fransman met een veel te grote zeilboot, een beetje in de weg maar nadat we zeilend een stuk hoger aan de wind voor hem langs varen kan hij er toch nog om lachen dat wij winnen op snelheid en hoogte.

We kunnen helaas de helft van de afstand maar zeilen want dan zakt de wind weer in en om verkoeling te houden starten we de motor om in ieder geval vaarwind te voelen. Onderweg komt een eerste melding, Orka gezien, ZW van Lorient en ile de Groix. Hoezo zijn we de Orka’s op tijd voor. De tijd zal het leren.o

In de marina dolonne worden we zeer welkom ontvangen nadat we tevergeefs bellen, mailen en VHF 9 marifoon oproepen. Blijkbaar willen ze bij het havenkantoor zien welk vlees ze in de kuip krijgen. We bespreken de Pas Escale en kunnen in overleg 2 dagen gratis op de Pas Escale, 1 betalen a 50 euro en weer 2 dagen gratis op de pas blijven liggen. Met stroom en heet water uit de kraan op de steiger. We wandelen naar de pier en doen wat geocaches. Op de pier komen we Fransen tegen die aan het vissen zijn. Een man met kleinzoon, op kleine spiering in een totembel. En Astrid krijgt het gehele schoonmaak en kookproces in Frans uitgelegd. De man ernaast staat dagelijks te vissen met speciaal vistuigje op inktvis die heeft er ook al 1 gevangen. Ook hij legt uit hoe hij ze vangt kookt en vooral zelf op eet. Blijkbaar houdt zijn vrouw niet van de zooi, overal inkt, maar dat vind hij volgens ons niet erg.

De buiten temperatuur  warmt nu alles zo op, dat we de boiler op de boot wel kunnen uitzetten want er komt 70 graden water van de steiger slang. We krijgen een plek B6 direct onder de restaurants en barretje. Uiteraard erg gezellig maar de diepte baart mij zorgen. Als we de havenmeester hierop wijzen is het eerst,o dat ljkt wel te kunnen, maar als ik hem wijs op de oplopende coef en 37 knopen wind krijgen we toch na 3 dagen een dieper plekje toegewezen en belanden naast de Drakkar een Nederlands gezin met 3 kinderen. Helaas gaan zij weg want het is direct erg gezellig. Zij gaan naar de bomvolle haven Ilê D’Yeu waar wij blij waren weg te kunnen voor de voorspelde 37 knopen wind. Helaas hebben zij een heel vervelende nacht beleeft als 6e schip aan elkaar geknoopt en heen en weer slingerend aan de kade. Wij hebben alle landvasten gedubbelt en 2 lijnen extra uitgebracht naar de overkant. Wij hebben alleen om 0400 uur even hoeven controleren dat we nog steeds goed en helemaal vrij van de steiger lagen. Rustige nacht dus. Als we op 13 juli een rondje naar vendee willen lopen worden we tegen gehouden door hekken. Er is namenlijk een feest van de brandweer. Fete de pompier. Met 12000 bezoekers en een hele avond dans en muziek. Welke we prima kunnen volgen vanuit de boot dus we hoeven niet het plein op. We lopen om het feest heen en belanden op het strand en scoren een ijsje.

We wandelen door een kunst straatje en pakken het pontje terug naaf onze haven . Zodat we niet weer langs de 12000 feestgangers hoeven.

Het is overigens een hittegolf dus besteden we een deel van de dag achter UV gordijntjes en om het uur een verkoelende douche in de kuip.

Vandaag, 14 julie, start met vuurwerk de feestdag Quatorze Juliet. We gaan zien wat dat vanavond gaat brengen.

Thea van de Nostress heeft ons deze  spreuk ooit verteld en niets is minder waar. Gelukkig zijn we beide flexibel genoeg en passen ons steeds sneller aan. In Muxia is het steeds gezelliger en kan Astrid flink haar Spaans oefenen. Dit keer gaat het over alle vissen in de haven. Daar we in Nederland vaak voornamelijk harders  zien. Lijkt het hier wel een aquarium. Zeebaars, makreel in alle maten, Baars, jonge Dorade maar ook Geep, mosselen , kokkels, zeesterren, krabben, inktvis, enz enz. En als je dan tegen de Spaanse zegt welke is eetbaar dan eten de Spanjaarden alle vis, inktvissen en schelpdieren. En met graat gewoon heel langzaam met voldoende wijn en bier bij de bbq.

Ook hier doen we een tank poging, maar ook hier lijkt de diesel niet alleen goedkoop maar is de kwaliteit ongeveer in verhouding met de prijs 1,59/ltr aan het water. Samen met Gerard een nederlandse solozeiler uit Makkum concluderen we roest in de voorraad tank van de haven. Zal voor al de auto’s uit het dorp ook wel leiden tot veel wisselen dieselfilters.

Bij iedere gastboot worden we door de havenmeester gevraagd te helpen om ze op te vangen. En ze moppert hardop Spaanse mannelijke schippers kunnen niet manouvreren en Franse ook niet. En het zijn allemaal mannen met een te grote ego die op hun strepen gaan staan die hun zin willen hebben. Maar ze laat het beleg niet van de boterham eten. Stoer rijdt ze met quad en aanhanger over de steiger om bij de boot de bruine diesel te brengen. En op de vouwfiets als er weer een boot onaangemeld binnen dendert. We hebben een hoop plezier en doorstaan de harde wind prima. Deze zakt van 39 kts weer af naar 34 kts en na nog een dag 21 kts( 6 bft) daald de wind weer naar een mooie 12 knopen. We rekenen af voor liggeld waarbij de havenjuf ons 4 dagen gratis pas escale weet te geven en voor de rest 10% korting omdat we zo gezellig zijn. Zo liggen we dus voor 100 euro 8 dagen in gezellig Muxia.

Onze stelling is altijd wacht 1 dag langer voor vertrek, dan zijn de golven door storm ook verdwenen maar dit keer kiezen we voor geen dichte mist en dus gaan we op zondag los met nog wat rest golven, varen we langs de kust terug naar La Coruña. Gek om te merken hoe snel je bekende stukjes nu al heel anders bekijkt. De reden van op tijd Noordwaarts is gelegen in de Orka. Inniddels is de Orka trek begonnen en zien we dat de ze met een week verwacht worden bij La Coruña. We hebben altijd gezegt contact te willen vermijden met Orka’s en besluiten daarom ook de oversteek te maken terug naar Bretagne (F). Dit bekend na losgooien weer zo’n 70 tot 75 uur doorvaren.

We eten met Gerard van de Artic Mist een laatste hapje in het leuke stadje en ook hij wil oversteken maar dan naar Roskoff. Hier scheiden na gezellig hapje en drankje onze wegen en duiken we na wat voorbereidingen weer bijtijds de veel te warme kooi in.

Als we om 0700 uur de trossen losgooien is de mist goed te zien maar nog op voldoende afstand dus lijkt ons besluit goed om vroeg te vertrekken. We plegen nog wat laatste telefoontjes met famillie en vrienden en zetten alle apparstuur weer op vliegtuigstand. Zodat we niet per ongeluk Elon Musk spekken en een dikke rekenkng krijgen van KPN. De Garmen mini in Reach 2 wordt weer opgehangen deze zend weer netjes iedere 10 minuten onze positie.

Zodat ons thuisfront weet waar we uithangen en waar we 3 keer daags een update op doen. We zijn met zijn allen verwent met Watsap, facebook, instagram, mail enz enz. Dat merk je als je zegt we zijn vanaf nu 3 dagen en nachten onbereikbaar. Het voelt weer even als op missie of oefening zijn. We liggen in de nacht ook te waken om de beurd gewikkeld in een lekker donzen camo dekentje. Op waarneming niet de vijand maar dolfijnen, walvissen alle soorten vogels zoals de tjiftjaf op de heenweg en vooral wat doet het weer, golven, wind en zicht. Vanaf 1 maart 2022 zijn we al niet meer werkzaam bij defensie. Ik zeg we want Astrid heeft dit werk bij defensie altijd mogelijk gemaakt door thuis alles op te vangen waar nodig. Waar je anders samen besluiten kan nemen of klussen kan klaren heeft ze in die 37 jaar alles draaiende gehouden met ons gezinnetje. En wat voelt dat goed, geen vakanties maar op reis. Elkaar smorgens aankijken en zeggen wat zullen we nu weer voor iets leuks gaan doen. Ik schrijf dit op het moment alleen zittend in de kuip. De wind is gedraaid. Dus trek ik de schoten aan. Ik drink een kan koffie die we vanmorgen op gaspitje ouderwets gefilterd hebbben gezet. De marifoon geeft weervoorspellingen voor de Golf van Biscaje in Frans Engels en Spaans. En de eerste Orka berichten bij de Ria’s klinken in het Spaans. Voelt alsof we goede besluiten hebben genomen.

Astrid ligt na haar wacht welverdiend in de achterkooi met ventilator op maximaal. Het is zonnig de bloedmaan is weer verdwenen. De hengel hangt weer uit in de hoop een makreeltje of dorade te scoren. Nog 50 mijl te gaan. Kom maar op met de dolfijnen, we zijn wel weer toe aan een showtje.

Nu op het eiland Ile de Yue

Nadat we in Camariñal weer de nodige km gewandeld hebben en wat boodschappen hebben gehaald en we de vergunningen in orde gemaakt hebben voor het bezoek aan de unesco eilanden. CIES en ONS.

We lopen na een geocache op de plaatselijke begraafplaats, die we nog maar even overslaan, langs het strand terug. Daar ligt een spierwitte juffrouw al enige tijd te bakken in de bloedhete zon. We zijn benieuwd welke koelmiddelen ze vanavond allemaal nodig zal hebben. Ook hier is bij laag water een soort wad, waar alle vrouwen uit het stadje driftig kokkels en andere schelpdieren verzamelen.

Blijkbaar heerst hier de rode gloed wat minder. Op de boot eten we samen met 2 lepels de halve liter caramel ijs leeg. Wie het snelste schept krijgt het meeste binnen. In de avond hoor ik gerommel op het steigertje naast de boot en sta ineens oog in oog met ik denk een spaanse pool of poolse spanjaard die met zijn happie uit de broek net tegen onze boot aan wil urineren. Ik roep onvriendelijk en dat kan ik wel, he signor, waarop hij van schrik het zaakje in zijn broek trekt en geschrokken met natte box vertrekt naar zijn eigen boot. We hebben hem niet meer gezien. De volgende morgen maken we de boot klaar en plotten de route naar de Ria de pontavedra. Er is niet veel wind maar we zetten toch wat zeiltjes bij. Met wat geklungel voor de wind en een paar uurtjes later varen we langs  het eiland de Ons, die we later nog willen bezoeken. We varen naar het laatste haventje achter in de baai, combarro, waar we net na Goast een plekje krijgen toegewezen. We worden op Vhf radio welkom geheten in het Nederlands, door Nuria een Belgische, die al 20 jaar in Spanje woont. We liggen weer naast de Potugese buren waar we eerder naast hebben gelegen. Hij biedt ons aan, als we ook maar iets nodig hebben, hij ons kan helpen. Aardig maar alleen Goast heeft nieuwe V-snaren nodig. Blijkbaar bij hem een 2 keer per jaar terugkerend klusje.  Toch maar iets minder strak zetten dus. Op advies van Nuria gaan we tegenover de haven zitten om een drankje te nuttigen. Maar wij zijn nog wat vroeg dus lopen eerst nog een rondje naar een stijl dorpje met ministraatjes. Waar overigens blijkbaar veel toeristen op afkomen. We reserveren op de terugweg bij het restaurant met het plan Pulpo ofwel octopus te eten. Als we binnenkomen krijgen we een kaart en als we voor, hoofd en nagerecht hebben uitgezocht, krijgen we een andere menu kaart want deze was van de lunch. Oke opnieuw uitzoeken prijs uiteraard hoger maar Astrid kiest de gekookte pulpo en ik de gegrilde pulpo. Helaas ook die was er niet dus dan maar dezelfde als Astrid. We eten en drinken lekker en worden gevraagd of we nog toetje willen dus vragen we de kaart.

Na 20 minuten rekenen we maar af want blijkbaar was ook dit toch wat te moeilijk. Op zijn Spaans denk ik. De volgende morgen beginnen we bijtijds aan een pittige klim voor een rijtje geocaches. Al snel lopen we tegen 4 Amerikaanse dames op, die ook begonnen zijn aan die pittige klim als onderdeel van de Camino. Als we aan de praat raken zijn zij blij dat wij dat gewoon in engels kunnen, want zij spreken alleen engels dus. Jammer voor Astrid geen Frans of Spaans om te oefenen. We klauteren de steile weggetjes op en alle onderwerpen komen langs. Trump de oorlogen, 1 van de vrouwen is werkzaam geweest bij de luchtmacht en daarna de Nationale Garde en nu met pensioen. Boven aan de berg nemen de dames pauze  en delen ze wat fruit met ons. We stoppen nog even ons hoofd in een frisse waterbron, die overal langs de route zorgen voor schoon drinkwater. En wisselen ons email en telefoonnummers uit. Zij hadden nog nooit van geocachen gehoord. Wij schudden de handen en wensen de groep inmiddels aangevuld met nog 2 meiden en een Poolse jongeman de hand en vervolgen onze weg. Op de cache zijn plaatjes van watervallen afgebeeld, dus al vinden we ze niet dan evengoed een leuke klim. We komen langs bloemen. Bomen, vruchten en wijngaarden en ik moet steeds Astrid meetrekken. We lopen een helling af naast het eerste gekletter en daar begint de zoektocht. Met enige gps afwijking weten we hem te vinden en sturen de eerste foto’s door naar de dames.

We vervolgen de route langs de water stroom en komen in een bijzonder gebied waar vroeger de monnniken verbleven en die van de eukaliptus bomen de olie verzamelden. Zo komen we langs bijzondere schuilhutjes op de route. Inmiddels beginnen de benen wat te protesteren en gaan we weer bergaf naar de boot. Met nog wat mooie plaatjes vanuit de bergen kunnen we onze mast met oranje vlakken in de top goed herkennen. Op de route naar beneden lopen we langs een plaatselijk barretje en worden, zo blijkt later, aangesproken door de plaastselijke schilder. Een gezellig Spaans gesprek later blijkt dat hij inmiddels schepen schildert, motoren repareerd en ook thuis is in polyesteren etc etc. En zelf ook een bootje in de zelfde haven heeft liggen. Er worden veel foto’s gedeeld. Dus na de gezelligheid lopen wij de rest van de route naar beneden. We eten en drinken nog wat en maken weer klaar voor het volgende avondtuur. De volgende morgen melden we ons even af bij havenjuf Nuria. Ze geeft direct de tips voor bezoekje aan haar dorp Raxo, aan een moringbal en mogelijkheid tot  kreeftpot eten. Ook wat tips hoe we de eilanden ONS en CIES kunnen bezoeken. En als we iets willen weten vooral haar te appen, mailen of bellen. We maken los en gaan naar onze laatste zuidelijkste Ria van Spanje Ria de Vigo

We preparen de hengel en de parafaan met de nodige nepvisjes. Er is weinig tot geen wind dus top kans om te vissen. Resultaat wederom nullll. We krijgen nog een watervliegtuig naast ons op het water die steeds zeewater inneemt en verderop weer loslaat. Waarschijnlijk vast oefenen voor bosbranden. We varen onder ONS en zien de Zeezot en zwaaien driftig. Ook zij varen Noordelijk dus gaan we ze vast nog een keer tegenkomen. We manouvreren langs een millitair oefengebiedje. Vis gebiedjes en de nodige rotspunten onderwater. Om uiteindelijk ons bedachte ankerplekje bij moaña te bereiken. Deze is al flink bezet en ligt op dit moment lage wal. Geen fijne plek om rustig de nacht door te brengen dus varen we tussen mosselpontons door naar de brug bij het einde van de baai. Deze is 43 meter hoog maar met 18 meter blijft het altijd spannend of we de juiste getallen hebben gevonden. We draaien om de mosselpontons heen en gooien anker in de luwte van een haventje. De wind gaat liggen en met 35 meter ketting en rocna anker liggen we muurvast. Het is nu 3 meter diep en wordt 6 dus we kunnen gerust slapen. We zijn hier ook helemaal alleen en dat geeft een fijn gevoel. Na heerlijk slapen en ontbijtje trekken we de dinghy op dek en pompen er lucht in. We kiezen voof de Torquedo elektrische motor en varen naar de muziek op de kant. Dit blijkt echter vooral test draaien te zijn van dikke boxen. Dus pakken we hier een barretje aan de haven en krijgen naast een drankje er weer een lekker hapje bij. De Empanada met vis was weer een welkome verassing. Daarna op de boot alle benodigde vergunningen uitgeprint zodat we morgen vroeg anker kunnen lichten en het eiland CIES kunnen bezoeken.

De volgende morgen anker op en lijkt het prima anker weer. Er hangt nog wat lage bewolking in de bergen maar het zonnetje schijnt. Bij aankomst bij de eilandengroep CIES zien we een mooie vrije plek, ver genoeg van alle andere bezoekers. We gooien er weer 35 meter ketting in en trekken het anker met flinke kracht in de grond. We liggen goed en maken de nodige foto’s van wit strand en diep blauw water. Vervolgens zien we de berg op het eiland niet meer en niet snel daarna ook de boeien en buurboten niet meer. Er trekt dichte mist op en we kunnen niet anders dan wachten. We hangen de Torqueedo elektrische buitenboord motor achter Niña de dinghy en besluiten toch naar de wal te gaan. Op moment dat we het strandje naderen draai ik me om en is Astrid aan de neus van de dinghy verdwenen. Ze is met 1 been in de boot en verder vooral onder water. Het hoedje nog boven water en in de andere hand de gsm hoog in de lucht. Nat pak en achteraf helaas toch zeewater in de laadpoort van de gsm. We wandelen een rondje op het eiland en doen ook hier een geocache en halen kilo’s zand uit korte en onderbroek van Astrid. Tijdens het kopje onder schijnbaar veel zand opgeschept. Na rondje eiland en terug via strand weer naar de boot en we ruimen de motor en dinghy weer op. Geen controle van instanties op vergunningen maar qua drukte lijkt het de Zaanse schans. In de nacht draait de wind en krabt het anker en graaft zich in op een nieuw plekje, helaas dicht op de buurman. Geen rustige nacht dus anker op en met wind mee naar Combarro de volgende baai in het rijtje naar het Noorden. Maar eerst gaan we in Raxo aan de mooringbal 11 op aanraden van Nuria. We hebben onze zinnen gezet op kreeft met rijst.

En als we oproepen naar de watertaxi zit zowaar Nuria achter het stuut. Zij heeft daar ruim 15 jaar als havenmeester gewekt en woont daar in Raxo en doet er dusvwat hobbywerk bij. De maaltijd is top en de service van de haven ook. We worden door Eduardo goodwind weer netjes op de boot gbracht. De volgende morgen gooien we los en vervolgen de weg naar Combarro. Op de AIS zien we mark liggen van de Mahi, de engelsman met catamaran welke hij in monnickedam gekocht heeft en de laatste 2 jaar zeilklaar gemaakt heeft. We begroeten hem en vertellen van de komende feesten en het vele vuurwerk iedere avond. In Combarro is Ghoast de Nld UKer ons net voor en worden we een paar boxen verder gedirigeert. We waren hier al geweest en voelt meteen vertrouwd. We bestellen via Amazon voor Astrid een nieuwe Gsm en een Duitser van 80 jaar begroet ons in het Nederlands, het wordt al gauw gezellig en we nodigen ze uit voor een drankje aan boord van de Pinta. We besluiten s’avonds met chris, helmut en Angelica het feest in Cambarro op te zoeken.

We borrelen wat in een kroegje en het is erg gezellig met muziek, dansen en kampvuren. Blijkbaar is de gewoonte een wens op een papiertje te zetten, deze in het vuur te gooien en dan over het vuur heen te springen. Ook heeft Nuria de berg op gereden en brengt ons voor de avond een zak net kruiden. Die moeten we in het water zetten en ons er de volgende morgen mee wassen, dan worden we weer jong. Helmut vraagt de volgende  morgen of mijn vader er ook is dus het heeft gewerkt. Als we de volgende dag de bezorger van Amazon weten op te zoeken komt de nieuwe gsm op bestemming. Astrid ook weer blij en kan het programeren ervan gaan beginnen. Helmut en Angelica nodigen ons uit voor een drankje aan boord en worden naast de boot getrakteerd op een dolfijnen show . En na een paar dagen liggen gaan wij weer Noordwaarts. De zinnen gezet op Muros. En na 5 uurtjes toeren maken we vast bij de bekende havenmeester en naast de vorige duitse buurjongen Micha die al getipt was door Helmut. We maken er een kort nachtje van want willen van Muros naar Muxia. Dat beloofd een pittig tochtje te worden . Maar als we 0600 uur losgooien is het weer en dewind niet verkeerd. Met dubbel rif grootzeil en kleiner fokje beginnen we aan de costa do Morte.

En voordat we Fisterra naderen is het zicht gedaald naar 0 meter, de deining en golven van de wind toegenomen en wordt de tocht echg lastig. We varen langs een kust met rotsen onder water en zolang onze AIS, Radar en Navionics kaart het blijven doen gaan we er komen. Nog even twijvelen we nog over een tussenstop in Fisterra maar borgen de giek met bulletaly en giekrem en zetten toch door naar Muxia. Aangekomen besluiten we hier wat langer te blijven en de handrem erop te zetten. Tot nu toe bevalt dat goed.

Doen wat klusjes, geocachen en luieren en wachten de verwachtte wind 7 bft hier rustig af. Met de kop in de wind en veren en rubbers aan de landvasten liggen wij prima. Bij iedere volgende binnenkomende boot schieten we te hulp. En zo voorkomen we schades. Helaas zijn de steigers van zeer slechte kwaliteit en als ik door een plank zak krijg ik van aardige Francaise een zak ijsklontjes om de boel te koelen. Gelukkig helpt het en valt de schade aan het been mee.

De havenmeester is nu ook overtuigd dat er toch wat planken moeten worden vervangen. wij lopen hier rondje dorp en berg en bezoeken het kerkje, nulpuntnul camino en doen nog wat klusjes. Zoals repareren wifiversterker met dank aan Henk uit haven Lelystad, waar we een reserve antenne van hebben gekregen. En morgen diesel tanken. Hopelijk nu wel schone diesel want de vorige uit Ferrol was zwaar vervuild. Gelukkig kunnen we met MLS filter alle diesel schoon krijgen. Zodat de motor niet op een verkeerd moment er mee stopt. Bij de Frettery een ijzerwaren winkel wat nieuwe vistuigjes gescoord zodat we hopelijk straks toch zelfgevangen vis kunnen eten. Het zal zondag worden dat we weer verder gaan naar A Coruña. De orka’s zijn inmiddels in Lissabon.

We maken los en groeten de havenmeesters. Gerard uit Nederland werkzaam ooit bij KM makkum en de Vriessails  Makkum,  ligt daar een maandje. Zeilt Solo en komt nooit meer terug in Nederland en is onderweg naar Australië. Ghost ligt nog tegenover ons en probeert zo blijkt ook de volgende dagen, tevergeefs afspraken te maken met spaanse techneuten om een raymarine scherm C120 te repareren. Manjana???en dan zie je dus nooit een monteur. Je kan dus op de boot maar beter verstand hebben van elektronica, 12 volt elektra, computers, hout, rvs staal, polyester enz enz.

Wij zetten koers met nog flinke deining naar de Ria de Ferrol. Dat recht tegenover Lacoruña ligt. We hebben onze zinnen gezet op een ankerplek in de baai, bijna rivier, tussen 2 Forten aan iedere zijde. We zien nog even ons baken Torre Hercules. En bij dag ziet toch alles er een stuk helderder uit, of komt dat doordat je nu al een beetje de weg kent. We varen al rollend de Ria in en hoe verder we naar binnen varen des te minder deining en wind. Uiteindelijk zien we het Fort als bescherming voor het achterland San Filippe.

Prachtige ankerplek uit de deining, uit de golven en uit de wind. Tenminste ik bedenk nog iets met valwind van een berg maar dat zal toch wel loslopen. We pakken een ankerbiertje en genieten van de serene rust en het uitzicht op Fort, Kasteel en de bedrijvigheid. Er ligt een mooie oude kotter op de kant die bij laag water steeds even kan klussen. Maar bij hoog water de boel weer los heeft staan. De volgende morgen pompen we de dinghy op en roeien naar de kant.

We bezoeken het fort en Astrid oefent haar Spaans nog even op een mannetje uit het dorp, die met een mes en lepeltje net zijn maaltje schelpen bij elkaar gezocht heeft. We hebben dinghy voor de zekerheid maar hoog op het strand getrokken en vastgebonden aan de kademuur.

Terug zwemmen naar de boot willen we niet. Het fort wordt deels gerestaureerd maar overal hangen de bordjes dat vallen en struikelen vooral je eigen probleem is. Na nog een geocache voor de poort varen we terug naar de Pinta en laten de niña weer leeglopen op voordek. Na een hele rustige nacht trekt de wind fors aan en waren we al kien op marineschepen. In de vaarroute staat vooral dat de volledige marine Ferrol daar max snelheid mag en kan varen. Dat vind ons anker naast de forse valwinden tegen de avond niet meer leuk. En tijdens onze avondhap zegt Astrid ik hoor het ankeralarm. En inderdaad liggen we te krabben en iedere golf schuiven we een paar meter op naar de op mooring liggende visserbootjes. Dus motor aan, anker op met onze e-wincher op de handlier en 35 mtr ketting wordt snel ingerold. We zien al gauw dat 20 meter extra ketting zetten ons hier niet zou redden dus varen we met forse wind in de kont de Ria verder in. De marine is nu steeds meer vertegenwoordigd. En nu blijkt wel dat eigenlijk hier alles marine is. Een soort Den Helder dus. We komen aan bij een club nautico Ferrol. Maar voor we de wachtsteiger vastleggen komen de eerste 2 havenpolitie agenten al aanlopen en manen ons paspoorten en invullen haven papieren. Ook mogen we daar niet blijven liggen met de kop in de wind maar moeten verkassen naar de club aan de overkant.

Ondiep water dus alleen plekje hammerhead steiger. Maar voor we losgooien komt haven politie 3 de papieren helpen invullen. Als we aankomen aan de overkant en 3 telefoonnummers hebben geprobeerd leggen we vast, pakken stroom, tappen water en wachten manjana wel af. Al vroeg staan er weer een havenpolitie iets meer marineachtig en komt nog even een kopie trekken van ons paspoort. Er komt na het 4e telefoonnumner toch een vriendelijke dame die bljjkbaar met 15 euro cache havengeld voor 3 dagen blij wordt. Daarna zien we haar nog wel eens terug maar eigenlijk zijn we de enige gastboot en vindt ze alles leuk. We tanken 4 jerrycans 88 liter diesel het verbruik van 3 dagen en 3 nachten oversteek op de motor Golf van Biscaje. En omdat we zulke leuke mensen zijn en Astrid in Spaans alles aan elkaar kletst krijgen we wintermutsjes van Repsol, het merk diesel. We doen boodschappen, eten en drinken wat in het marinedorp en geocachen langs de leuke smalle pandjes allemaal rond 1910 gebouwt. Je zal maar je ramen willen lappen. Allemaal kleine raampjes.

We bellen nog even met Chris van de Ghost en hebben beide het plan 0500 uur de wekker te zetten en 0600 uur los gooien naar camarinas. Ghost komt smorgens als geest uit de mist bij Ares vandaan. We lopen de baai in en zien Mark van de wildling sailing in de baai liggen. Die volgen we op youtube al wel 8 jaar in zijn belevenissen als Vlogger.

In camarinas woont de havenmeester op zijn boot, vangt ons op en helpt ons met aanleggen. We vullen de nodige douane papieren weer in. Het is tenslotte allemaal Europa en schengen. De havenmeester helpt ons met het onderzoek naar de Asnaugapas. Lukte Ferrol ook niet. De haven is lid van de club maar hij heeft er nog nooit van gehoort. Hij vraagt als wij het weten, het hem willen uitleggen op de terugweg. Naast ons ligt een bootje van 5 miljoen euro. Stel wat nooit heeft gezeild met 2 man bemanning ingehuurd die als zij de wereld overzeilen hen het zelfstandig zeilen onder de knie moet brengen. OYSTER 747, hotel op het water. Waar zij het zeilen nog wat onconfortabel vond en hij het wel zou horen waar ze heen gingen en er nog veel te leren viel. Heel aardig stel en smorgens al weer weg voor wij uit de veren waren.We lopen nog een rondje geocache langs coastpath en komen bij kerkje zichtbaar bij binenkonst in de Ria.

De Engelse wandelende dames die we boven op de berg tegenkomen lopen blijkbaar alle baaien rond en als wij beneden komen blijken ze in Camarinas een hotel te hebben en op zoek naar wat te eten. De douches en toilletten zijn heeeeel slecht. Alles is kapot, maar goed het is warm water en komt uit een kraan. Samen met chris gaan we uit eten en bestellen eenden. mosselen en scheermessen. De Persebes ofwel 2 nagels met een kontje zijn vast lekker voor eenden.

Maar wij vinden ze niet bijzonder ook al worden ze in een 1 ster michelin restaurant klaar gemaakt. Maar zoals Nikita onze dochter zegt, alles moet je een keer proberen, hebben wij dat maar wat overgenomen. Na 2 nachtjes overnachten op pas escale ofwel gratis gaan we de dag erop onderweg naar Muros. En zoals Amber ons nichtje zegt niets te beleven in die spookstad. Maar dat is dus in het seizoen duidelijk anders. Wij zeilen alles ondanks de nog grote deining. De deinibg is wel afgenomen, naar onder de 2 meter en 9 seconden. Nu zeilen we een keer binnen de 2 mijl onder de kust langs fynisteire. Blijkt later costa del morte te heten.

Afstand houden dus, veel schepen gezonken en op de rotsen gelopen. Wij maken er gewoon een mooie zeildag van en varen voor het lapje naar Muros. Mooi om dicht onder de kust te varen alleen wel de kaart continu raadplegen. Rotsen onderwater zie je niet maar voel je wel. En zinken op een kust met zo’n naam wil je niet. Ook hier bij binnenvaren van de Ria de Muros worden we weer onthaald door dolfijnen. Bij aankomst bij de haven is de havenmeester wel akelig stil. We leggen aan op de buitensteiger en vragen wat rond. Het is 1415 uur en de havenmeester werkt weer vanaf 1400 uur. Pocopoco, Wij besluiten in een vrije box de Pinta te parkeren en maken stevig vast. Als de havenmeester puffend en kreunend langs loopt vind ie onze plek prima. Direct na ons komt een groot zeilschip binnen met 1 oude schipper en 3 nietswetende opstappers, die met veel geweld ook de boot proberen te parkeren. Door dat ik direkt van de neus een stoplijn op een kikker weet te leggen voorkom ik samen met de havenmeester schade aan het dure motorjacht ernaast. Schouderklopje havenmeester en bedankje van de schipper. Daarna weer alle douane papieren invullen op het havenkantoor. Ook hier weet de havenmeester niets van een asnaugapas.

Het stadje is gezellig vol kleine straatjes en volop vissertjes voor de boulevard. We doen weer boodschappen en ik vind nog een mooie dobber, die bij vissen weer goed van pas kan komen. Astrid gaat plat op de steiger en plukt een emmer vol mosselen om vervolgens nog enkele uren ze schoon te krabben. Als we savonds gaan eten worden de mosselen even  uitgehangen buiten de boot om te spoelen voor de volgende dag. In Muros laat ik nog even een reserve bootsleuteltje bijmaken, maar op de boot past het van geen kanten. Als ik daarna met deurtje de winkel in loop past ze het sleuteltje en geeft direkt het geld terug en Zegt dit kunnen we niet. Ik probeer nog wat te veilen. Maar het gaat niks worden. Wij vinden Muros erg leuk en er is veel bedrijvigheid van vissers. We doen de mosselen in de emmer als we de volgende dag naar Portosin kunnen zeilen. Laveren in 2,5 uur naar de overkant en melden ons in de haven. Paniek want er is weinig plek. We maken vast voor een Fransman met motorpech die ook aan de meldsteiger ligt en in overleg havenmeester wordt dat ook direct de plek waar we blijven  liggen mooi uitzicht en hoge wal voor de wind.

In gesprek met de havenmeesteres worden we gewezen op het prima havenrestaurant, maar wij geven aan vandaag te gaan voor zelfgeplukte mosselen. Zij belt direct haar man, een visser en die raad ons af ze te eten er heerst namelijk rode gloed een algenbacterie waar je invalide van kan worden en zelfs dood kan gaan. Dus gooien we ze weer in zee. Ook hier lopen we een rondje doen nog wat boodschappen en eten de 2e dag bij restaurantje portovino aan de haven. We eten 3 soorten vis, zeebaars, heek en tarbot. Welke goed smaakte om te vieren dat we de slechte mosselen op tijd hadden weggegooid.

Een kleine haven maar goed beschut en hier hebben we zonder moeilijk kijken gewoon de Asnaugapas ontvangen. Nu stempels verzamelen en dan de laatste 12 km naar Santiago de Compastello lopen om een certificaat te ontvangen. Hier  bij de haven nog uitleg gevraagd hoe het boeken met grote korting werkt op de Asnauga site. Blijkt dat heemaal niet te kloppen en hebben we voorkomen dat zeilers hun geld kwijt zouden raken aan een foute website. Nu geblokkeerd op internet. Vanaf deze haven zijn we vertrokken naar de Ria de Arousa. Een tocht om rotsen die alleen door zeer ervaren zeilers binnendoor gevaren kunnen worden. Helaas is de weinge wind ook nog verkeetde richting dus moeten we weer motoren. Maar na aantal uren varen we helemaal de baai in tot Boiro en gooien aan het strand het anker uit. Nu kunnen we op 8 mtr diep meteen 45 mtr ketting zetten en gaan een paar zeer rustige nachten in.

We hebben muziek van een discjockey van het strand en gaan nu met buitenboordmotor naar het haventje. 3 keer trekken en de motor loopt alleen de shoke moet nog klein beetje open. Nog klein klusje te doen dus. Heerlijk op anker gelegen en naar het dorpje gelopen om te geocachen, ook nog even met niña de dinghy het strand op geweest. Bij afgaand tij de boot op strand gelegd. Maar bij terugkomst was toch het water nog verder weg. Dan is bootje met motor toch wel zwaar. Na 2 lekkere dagen vanmorgen in zeer dichte zeemist met radar aan naar de haven van Caramiñal gevaren. Waar we nog een Nederlands stel ontmoeten die voor 1,5 jaar met de kinderen sabatical zijn. Hij kan vooral zijn werk op de boot doen en hoopt eigenlijk de komende 10 jaar op de boot te blijven. Morgen hier het stadje verkennen. We vermaken ons dus nog goed.

Voorbereiding helpt. Ons motto haast je als je tijd hebt. Want dan heb je tijd als je haast hebt. Een zeiler met tijd heeft altijd goede wind. Safety first.

Losgooien is heel letterlijk. Achterlaten wat je lief is. Keuze maken wanneer doe je het nog anders ben je misschien te laat, te oud of niet meer in staat. Leuke uitdagingen later of eerder plannen voor vrijheid van handelen. Er zijn ook geen problemen maar uitdagingen. Doen we iets voor of na als we weer terug zijn van reizen. Wij reizen en zijn niet op vakantie. We hoeven niet terug om te werken en kunnen plannen om drukke tijden of bouwvak en files  zoals zwarte zaterdag of dagelijkse files te vermijden. Daar heb je op de Golf van Biscaje geen last van. Op een hele dag varen kan het zijn dat je 1 boot tegenkomt. Een hele Golf voor je zelf en dan vaart dat enkele cruiseschip op ramkoers.

Zowel AIS als de radar geven aan dat als zij en wij zo doorvaren wij waarschijnlijk zullen zinken. We roepen hem aan en krijgen direct antwoord. Dat is bij vissers niet altijd het geval. Die zetten zelfs graag AIS uit, zodat hun collegae niet weten waar de beste vis zit. Het cruiseschip vaart een strakke koers met 4 keer de snelheid van de Pinta. Ze geven aan dat zowel AIS als onze radar reflektie van de Pinta keurig zichtbaar zijn. Behalve de bestemming. Maar ja die passen we tijdens varen nogal eens aan. Plannen staan geschreven in zand bij laag water. De kapitein van het cruiseschip geeft aan. Pinta hou koers en snelheid. Ik wijk uit. En met dat hij het zegt, zien we op de AIS zijn koers aflopen en vaart hij op ruime afdstand achter ons langs. Daarna zien we hem zijn oude koers weer oppakken en zijn weg vervolgen. En dat alles in een windstille mistige omgeving.  We hebben 12 uren met de halfwinder goed kunnen zeilen maar van de totaal 69 uren varen heeft de motor er ook 57 meegedraaid. Met een verbruik rond de 1,5 tot 2 liter per uur. Onze tank bevat 275 liter en we hebben 80 liter in 4 tanks reserve op dek staan.  Meer dan genoeg dus. Een groot voordeel dat de motor draait is elektrisch zetten van koffie, koken met de hoge drukpan en gebruik kunnen maken van de inductieplaat. De omvormer 1600 watt met daarop de 115 ampere dynamo doet dat zonder al te veel moeite, ondersteund door 440 watt aan zonnepanelen en onze Rutland windmolen. Voor het rusten om en om hebben we duidelijke afspraken.

Alle verlichting staat op rood zodat we in donker kunnen blijven kijken en onze ogen niet steeds hoeven te wennen. Overigens helpt een volle maan daar ook goed bij mee.

Wie buiten in donker in de kuip de wacht houdt, reddingsvest aan, lifeline aan de kuip gekoppeld en niet uit de kuip zonder de ander wakker te maken. Voor diegene die rust hebben we een slingerkooi gecreerd. Door een net te spannen naast de bank en van de kussens een heuze kinderbox te maken.

Ik heb nog wat last dat ik licht slaap en iedere wijziging van koers en zeilstand voel ik en daar reageer ik op. Astrid heeft in het begin na het eten van een heerlijk broodje ei daar ineens toch wat last gekregen in de buik en vindt dat het broodje ei verkeerd gevallen is en dus voert ze de vissen en probeert weer te herstellen. Gelukkig is de zeeziekte zoals we dat ook wel noemen van korte duur en kan ze na een kort slaapje op de bank buiten weer helemaal meedoen.

We hebben het vroegere zeilwedstrijd startklokje van de kinderen, op 1 uur aftellen staan en noteren ieder uur in het logboek een waypoint, werkelijke koers over de grond, koers van de boot,  afstand tot einddoel etc etc. Zodat mocht de elektronische apparatuur er mee stoppen we op ouderwetse manier kunnen navigeren. Kompas en sextant ( die wil ik me deze zomer eigen maken). Tegenwoordig hebben we vele gps apparaten aan boord. Een plotter, een reserve plotter, de marifoon, de nood hand marifoon, de geocache gps, 2 telefoonds de kortrgolf zender en de garmin inreach 2 mini. Dus aan coordinaten geen gebrek. Als tenminste ivm de oorlog niet de satelieten worden uitgezet of misleidt. We ontdekken nu eigenlijk pas hoe verslaafd we zijn aan internet. Dus niet alleen kinderen hebben dat. We halen op internet moeiteloos gribfiles, weerberichten binnen en praten de hele famillie en vrienden bij tijdens reizen. Zodra de laatste windmolen parken aan de horizon verdwijnen is ook de laatste zendpaal weg en staat in de telefoon ineens, geen netwerk beschikbaar. Als je dan nog niet de famillie hebt aangegeven dat je telefoon zo uit gaat, geeft dat even een unheimlich gevoel. Dan is de garmin inreach mini 2 sateliet zender en ontvanger een fijne oplossing. Iedere 10 minuten geeft het systeem een coordinaten kruimelspoor en daarnaast gevraagd een weer bericht en op oude wijze 125 karakters sms tekst per keer. Totdat de oorlog de satteliet uit zet. Gelukkig weten we met onze kortegolf zender de famiilie te laten weten via winlink mail dat alles goed is aan boord. En omdat we de kwaliteit van weerberichten van garmin in reach matig vinden halen we  met de SSB kortegolf zender ook nog moeiteloos gribfile weerberichten binnen. De navigatie systemen lijken veel op de huidige googlemaps autosystemen en laten ons ook weten dat we in dit tempo in de nacht zullen aankomen. Het is grappig als bij Astrid in haar waakbeurt ineens een vogeltje op visite komt. We denken dat het de tjiftjaf is die zich direct thuisvoelt. Ze landt op het hoofd van Astrid maar er een selfi van maken is helaas mislukt.

Na eerst in de kuip de nodige mugjes en spinnetjes te hebben verorbert vliegt ze naar binnen en zoekt een rustig plekje in de salon. Nog net voordat ze de reis over de Golf van Biscaje weer voortzet doet ze nog wat poepjes in het vooronder en verdwijnt weer aan de horizon. Het voordeel van 3 dagen en 3 nachten zeilen is dat iedere zons opgang en zons ondergang volledig om je heen te zien is.

Astrid heeft inmiddels de telelens tevoorschijn gehaald en hoopt op die manier nog wat mooie natuurfoto’s vast te leggen. Dat valt nog heel niet mee als iedere keer een dolfijn net weer onderwater verdwijnt als de klik klinkt van de camera.

En dolfijnen die in het donker om je boot zwemmen verlicht worden dan weer rood en dan weer groen waardoor je eigenlijk het al weer jammer vind dat we van plaatsje verwisselen. Even wat eten en dan binnen weer de slingerkooi in.

Omdat we berekenen dat we waarschijnlijk rond 1 uur snachts binnen varen moeten we ons goed voorbereiden. Onbekend water, rotspartijen voor de kust en een veilige invaart route advies via de westkant maken dat we aan de bak moeten. We bestuderen de bijbels voor de scheepvaart. Block marin, de Reeds, Pilots, vaarwijzer de papieren kaarten en de apps op telefoon (welke ook niet allemaal zonder internet werken). En natuurlijk de bijgewerkte plotterkaart van navionics. We bereiden ons voor op een spannende eerste keer bij nacht aanlopen van een wildvreemde haven. De informatie geeft aan dat als eerst de Torre de Hercules ons het eerste uur de weg gaat wijzen.

We zoeken eerst naar het witte flitslicht patroon 1 sec aan van 4 seconden, dat 4 keer en dan verder even donker tot de rest van de 20 seconden. We tellen samen of we de juiste vuurtoren hebben. Inmiddels varen we al een uur eerst recht op een boulevard af die gelukkig ver genoeg weg ligt.

Zodra we de koers van 145 graden naar de toren kunnen draaien. Varen we wederom een uur in deze koers met rollende golven van achteren naar de wal. Waarschuwing in alle bijbels, blijf minimaal 1,5 mijl uit de kust ivm rotsen onder water. Zodra we een hoek kunnen maken van 108,5 graden naar een berg aan de overkant, begint de volgende uitdaging. Een uur lang 2 witte geleidelichten op de berg in 1 lijn houden. Zien we rood dan moeten we stuurboord. Zien we wit op wit dan zitten we goed. Na weer een half uren hebben we aan stuurboord een groen knipperende lichtopstand en in de verte een groen baken op de in zee uitlopende golfbreker die we nu door nog een half uur varen op 182 graden moeten aanhouden. Om vervolgens stuurboord uit langs een kasteel Santo Anton veilig de jachthaven te bereiken.

Het is ons gelukt en maken om 0100 uur na 3 dagen en 3 nachten varen  over de Golf van Biscaje, in A Coruña vast. Voor ons een top prestatie die we na alles opruimen vieren met een steigerbiertje. Nou ja ik, want Astrid ligt al gauw te slapen. We zijn blij dat gelukt is maar zullen altijd proberen onbekende havens voortaan bij dag aan te lopen. Hoewel om deze tijd niemand op het water was en je alleen op de lichten hoefde te letten. Die waren zeeeer duidelijk zichtbaar. We melden onze veilige oversteek zonder orka’s en ontelbare hoeveelheid Dolfijnen bij PT Orca. En bellen met internet even met de famillie dat we veilig zijn aangekomen. We zijn nu een paar dagen in A Coruña en vermaken ons goed en vangen 1 dag later Ghost op die solo zeilend ook de eindstreep heeft gehaald. We ontmoeten veel leuke mensen en vullen de voorraden weer aan en maken de watermaker weer gereed voor gebruik.

Zodat we volledig off grid kunnen gaan genieten van Spaanse Rias. De dinghy is nu weer aan dek gelegd en plannen worden gemaakt. Genoeg te ontdekken in deze omgeving.

We rekenen af bij de haven en beginnen aan de Ria de Ferrol

Na thuis nog wat hektiek en een paar concerten met muziekvereniging Lelystad, gaat het er nu echt van komen. We zien voor het eerst van alles groeien en bloeien rond om het huis, normaal zijn we in april al weg. We lopen nog even dagelijks ons rondje door de wijk. We hopen van harte dat Vanwijnen genoeg huizen gaat verkopen.

Het zou fijn zijn als de wijk klaar zou zijn. Inmiddels zijn onze buren ook na 3 jaar begonnen aan terras en oprit.Wat de boel meteen zal opvrolijken. Naast de concerten dodenherdenking en bevrijding zijn we ook nog uitgenodigd voor een gezellige bbq en overnachting met 55 gelijke VW california campers voor het vieren van 25 jaar succesvol bestaan van de garage campercentrum Amersfoort.

Gevierd met life muziek en lekkere hapjes en drankjes en in het bos van Epe overnachten, gespaart voor de grote bosbranden. We nemen nog afscheid van ouders kinderen en kleinkinderen. We pakken de skibox en camper in en vertrekken naar Folleux. Met grote lading reservedelen, voeding en alles wat we denken nodig te hebben van mei tot november.

In Arzal is de afgelopen winter begonnen aan een grote renovatie van de sluis. Die niet anders als in Nederland verloopt, dus zomaar een maandje langer kan duren. We hebben de tijd en nemen die dus ook. We worden door onze zwitserse vrienden in Cherbourg uitgenodigt om uiteraard te kaasfonduen.

En na een avondje verhalen, pakken we weer door naar Folleux. De Pinta ligt er nog keurig bij. En ook na terug kijken van half jaar beveiligingsbeelden leveren niets bijzonders op. Voor ons een reden om de jaarplaats Folleux nog een jaartje te verlengen. We bestellen de antifouling, leverdag 1 dag voor tewaterlating en worden we weer leuk verrast door onze buurtjes uit Lelystad.

We hadden hun camper al zien schuiven naar Bretagne. Een gezellige avond uit eten volgt in La Rouche Bernard. En daarna pakken wij het onderhoud weer op. De koelkast vernieuwen.

We hadden al instructies gehad van vorige eigenaar Willy van Landegem die ons 4 weken geleen helaas ontvallen is. We hadden na de koop van de boot in 2017 nog altijd zeer regelmatig contact. We zullen zijn raad en adviezen missen maar vooral zijn vriendelijkheid en humor. Willy en Paula RIP. De koel klus gaat voorspoedig en we beginnen van boot weer een zeilboot te maken. Ook onze Argentijnse vriend Martin op de haven heeft zin in een etentje dus worden we in La Roche Bernard verwacht met Franse specialiteit. ANDOUILLE of zo. Nu we weten dat het varkensdarmen zijn hebben we na 1 keer wel genoeg van dit speciaaltje.

We klussen nog paar dagen en de Pinta wordt al weer een hele dame. Na Vilaine feestje met Vuurwerk in Folleux gaat de boot weer op vakkundige wijze te water en worden de zeilen weer aangeslagen. We varen de Vilaine af naar La Roche Bernard en nodigen na de vleestraktatie Martin uit voor een vleesloze kaasvondue.

En vertrekken na de nodige boodschappen naar de sluis in Arzal. Waar we na eerdere ontmoetingen Chris Nederlander, zeilend op de Ghost en Terry woonachtig in UK gedag zeggen .we wachten nog even na de Sluis Arzal, die we een uurtje eerder door konden, opweg  naar Laturballe. Ook hier 2 nachten liggen om alle afvinklijstjes veilig varen oceaan door te werken. En dan op de dag na de 60e verjaardag van Astrid gaan we aan de oversteek van de Golf van Biscaje  beginnen.

We besluiten Ile de Jue over te slaan omdat we de eerste dag nog verwachten, goed te kunnen zeilen. Met de 110 m2 genaker lijkt dat ook goed. Pas om 1800 uur valt de wind definitief weg en kunnen we de zeilen opruimen. Na een mooie dag zeilen duiken we op de motor varend de eerste nacht in. En met een schema om en om,  2 uur op, 2 uur af, ligt er 1 te slapen en de andere te waken in de kuip. De stuurautomaat stuurt, maar opletten doen we zelf. We roepen in de nacht een groot  cruiseschip aan die nadat we overleggen dat hij voorlangs gaat en wij koers en snelheid houden, hij ons weet te vertellen dat we keurig te zien zijn op radar en AIS en dat alleen de bestemming ontbreekt. En na het ontwijken van talloze visbootjes worden we getrakteerd midden in de nacht door dolfijnen show. Blijft mooi hoe ze om de boeg duiken en langs de boot scheren.

Wat is dit mooi meters hoge deining iedere 12 sec. Daar bovenop golven van de wind in andere richting. In de verte opbouw fikse bui in Bretagne. Ondergaande zon en daarna nog ondergaande maan. En een hemel bomvol met sterren met als traktaie dolfijne overal om de boot. Na het noteren van het uurrapportje want 0500uur ontdek je ineens dat de zon al weer probeert boven de kim  te komen. Waarbij het blazen van lucht van dolfijnen naast de boot alweer een grote groep om de boot verraad. Wat is dit gaaf.

Aan veiligheid geen gebrek. We hebben op de boot EPIRB satteliet,  AIS, Radar, nachtverlichting, marifoon om weerberichten en veiligheids berichten te luisteren, Navtex en een SSB korte golf zender. Dan op de persoon reddingsvesten met verlichting en PLB om sateliet alarm te kunnen slaan, MOB horloge en aan de boot lifeboei, joon en lifesling. Op dak een reddingsvlot en een bak vol vuurwerk. In een grabbag klaar om in een reddingsvlot te stappen.

Daarnaast nog garmin in reach mini 2, waar we het thuisfront mee informeren dat het goed gaat aan boord. De Ehbokoffer goed gevuld (we kunnen hechten, verdoven, kateriseren en hopen het allemaal nooit nodig te hebben) en blusmiddelen zal menig ambulance en brandweer jaloers op zijn.

Maar ondanks alles voel je je heeeeel klein op de oceaan.

PINTA NU MIDDEN OP DE GOLF VAN BISCAJE VAREND OVER 5000 MTR DIEP WATER.

Nadat we in december de boot hebben gecontroleerd in Folleux aan de Vilaine in Bretangne zijn we met de camper onderweg gegaan naar UK. 27 december is Nikita jarig in Sheffield en dus combineren we de controle van de boot weer met een leuk reisje. Op de Pinta in Frankrijk, ziet alles er weer piekfijn uit dus na het vervangen van de ontvochtigingsbakken en controle van de stroom kunnen we tevreden zijn over de staplaats op de kant. De windmolen en 2 zonnepanelen zorgen voor de stroom van de boot accu’s en de aansluiting van de stroom op de boot voor de automatische ontvochtiger. Uiteraard gaat het allemaal op zijn Frans en dus hebben ze onze stekker maar even eruit gelaten want de de zekering op de haven knalde eruit. Nadat we even hebben gewezen op openstaande stekkerkasten waar het water gewoon naar binnen kan lopen hebben we onze stekker even verzet naar een paal die er wel gewoon netjes en veilig uit zag. Ze hebben nog een klusje op de haven dus.

Helaas doet onze KPN aansluiting op Mifi niet helemaal zoals we het bedacht hadden en hebben na een weekje vertrek bij de boot al geen beeld meer op de camera. Blijkbaar heeft KPN ook af en toe een resetje nodig om de mifi op afstand aan de gang te houden.

Met veel vertrouwen vertrekken we weer vanuit Folleux en besluiten via Redon te rijden. Redon hebben we afgelopen zomer willen bezoeken maar met de diepgang van 2,00 mtr niet aangedurfd. We staan met de camper aan de haven en kunnen dan mooi zien hoe dit plaatsje eruit ziet. Een gezellig stadje al beetje in kerstsfeer en met de nodige muzikanten in het dorpje. We lopen wat door Redon en doen wat geocaches en gaan de dag erop verder richting Roscoff. We hebben namelijk de Ferry geboekt bij Roscoff om over te steken naar Plymouth (UK). met de weerberichten in de hand ontdekken we al snel dat de wind heel hard gaat aantrekken en met de gedachte dat de Ferry wel eens niet zou kunnen oversteken met te harde wind weten we de boot om te boeken naar 2 dagen eerder. Dat is maar goed ook want met de overtocht kunnen we met de benen tegen het plafond netjes in bed blijven liggen, De muzikanten weten zich op de boot goed staande te houden ondanks dat we de gordijnen alle kanten op zien bewegen.

Vroeg in de morgen komen we aan in UK en gaan we weer links op de weg rijden en besluiten eerst via Bath te rijden. Heel vroeger door de Romeinen ooit eens aangelegde wellness maar nu nog steeds in gebruik. We bivakeren in een botanische tuin en kunnen zodoende rutsig naar het centrum lopen en eten in een Hamburger tent. Weer eens wat anders dan de Fish and Chips die we op de Ferry al hadden gegeten. We willen naar Wales want die staat nog op de bucketlist en besluiten dan ook op te schuiven naar het Westen en belanden in de nodige leuke kleine plaatsjes. Door alle natuurparken heen en uiteraard met de naviagtie van de auto op vermijden van Tolwegen en snelwegen, Dat houdt in dat je soms bij bruggetjes uitkomt waar staat dat 3000 kg de max is. en de breedte 2,10 mtr. Uiteraard staat het in stones en foot maar omrekenen en we durven het aan. De spiegels blijven net vrij en de brug kraakt niet dus zou het goed moeten gaan.

In Wales rijden we alle mogelijke binnen wegen en koppelen alle natuurparken aan elkaa. Uiteindelijk komen we bij de narrowboats terecht die 3 dagen het Nederlandse Nieuws halen omdat een groot Sinckhole het kanaal heeft laten leeglopen. Bijzonder nadat we daar net een paar dagen ervoor hebben gestaan. Hmmmmm soms moet je geluk hebben.

We rijden door het Nationaal Park Eryri en passeren de Snowdonia waar normaal gesproken sneeuw te zien is. Nu niet want de mist verhult de bergtop en dus zien we de Top nu niet.

Als laatste overnachten we nog in het National Park Peakdistrict en gaan dan snel naar de Kidds in Sheffield. Hier vieren we de kerst doen gezamenlijk wat DIY en maken de nodige wandelingen. Daarna beginnen de voorbereidingen voor de echte Engelse kerst. Een grote kalkoen wordt gevuld en we genieten van gezellige kerst en uiteraard de verjaardag van Nikita.

Daarna gaan we weer op weg naar de Ferry in Hull om de koffers te kunnen pakken voor de volgende reis. De moeder van Astrid wil namelijk werken aan haar bucketlijst en heeft een reis naar Tanzania op het programma gezet. Wij gaan mee om haar te begeleiden en genieten van de 11 daagse rondreis in een Jeep onder begeleiding van een top gids Octavian en georganiseerd door Wondertours. Een reis om nooit te vergeten, Kamperen in vaste en tijdelijke tenten. Het zien van de grote trek over de grote savanna en vooral het niet alleen zien van de big 5 maar alle andere dieren, vogels, planten en bomen. Met de uitleg over alles door een topgids is een mooie reis die we weer kunnen afvinken in de bucketlist. Nu we weer thuis zijn moeten we nog even 1500 foto’s verwerken van 2 gsm’s, 1300 foto’s van een spiegelreflex camera en 3 uur beeld van een videocamera.

De kracht zit hem waarschijnlijk in het weg gooien maar dat blijft moeilijk. Astrid is al dagen bezig om iedere foto te beoordelen, recht te zetten, in te zoomen en in de juiste kleur op te slaan. Dus hoezo weg gooien??? Voor we vertrokken naar Frankrijke en UK hadden we met onze andere dochter al afgesproken dat we met ze zouden skiien dus we zijn volop bezig met de voorbereidingen om in te pakken en alle ski spullen te verzamelen. best wel een overgang van plus 30 naar min 10. Maar dat mag de pret niet drukken. Inmiddels hebben we de skibox weer op de camper vast gemaakt en gaan we donderdag richting Obertaurn. Genieten van de kidds en kleinkidds. Kijken of ook zij het skieen onder de knie kunnen krijgen. Op de terugweg hebben we vrienden beloofd om een bezoekje te brengen in Zwitserland Neuchatell. Dus ook dat doen we met een kleine omweg om straks in maart nogmaals over te steken naar Engeland maar dan met mijn moeder zodat ook zij een keer kan bewonderen waar de kleindochter woont en hoe dat toegaat in Engeland. Eerst moet ze nog goed herstellen van een pittige griep voordat we de oversteek gaan maken van Hoek van Holland naar Hull. Van de week hebben we bericht gekregen dat de renovatie van de sluis bij Arzal in de Vilaine vertraging heeft opgelopen dus hebben we iets meer tijd voordat we weer verder zullen reizen met de Pinta in het voorjaar.

Na een heerlijke zomer zeilen en een lange reis naar huis. Liften, regiobussen, Flixbussen, Metro en de trein in Nederland dan is thuiskomen toch echt fijn. Ons huis is een beetje overgenomen door onkruid, slakken en spinnen maar na een paar dagen klussen is het huis weer een toonbeeld. voor de straat.

En na ramen wassen en plaatsen van wat mooie bloembakken ziet alles er weer keurig uit.

Onze agenda is direct gevuld met famillie bezoeken en bezoeken aan vrienden die we ook 4,5 maand niet gezien hadden en buurtjes die ons hebben opgezocht in Frankrijk. We vermaken ons weer goed met de nodige etentjes van Veteranen in Lelystad, bezoekje in Willemstad waar zeilvrienden uit Middelburg een vaste woonplek op de haven hebben en bezoekje aan onze zeilvrienden ook wonen op een boot in Monnickedam.

Daarnaast ook nog de jaarlijkse wedstrijd en bijeenkomst van de Breehornvereniging dit jaar in Hoorn. Heel gek als je daar bezoekje brengt zonder boot en best gek als dan iedereen uitvaart en jij in een rubberboot de start mag helpen verzorgen. En na bezoekje aan vader en moeder, schoonmoeder, broer, zus, schoonzus, zwager en onze kinderen en kleinkinderen zijn we qua famillie bezoekjes weer aardig bij. Zou iedereen ons dan toch gemist hebben….. Voor ons is de tijd met zeilen snel gegaan en was het om, voor we er erg in hadden.

We zijn begonnen met het boeken van de wintervakanties. Bezoekje met de camper aan de boot in Folleux (Frankrijk) voor wat controles en aansluitend zullen we oversteken met de Ferry van Roscoff naar Plymouth en dan via een omzwerving door Wales naar Sheffield om de kerst te vieren met James en Nikita zodat we na haar verjaardag weer zullen terug varen van Hull naar Rotterdam met een Ferry.

In januari staat een Safarie door Tanzania op de planning en in februari 2026 een ski vakantie met de Nick, Carina, Oliver en Charlie om via wederom een omzwerving zeilvrienden op te zoeken in Neuchatel in Zwitserland. En voor je het weet is het dan al weer bijna april en kunnen we de boel weer klaarmaken om weer op de boot te stappen in Folleux en met of zonder plan de Vilaine af te varen en weer te starten met verder zeilen langs de Franse kust van Bretagne op weg naar Spaanse Noordkust en Portugal of ……. afhankelijk van Wind, stroom zon golven deining en o ja iritante orca’s die nog steeds boten tot zinken helpen.

Zodra we thuis zijn is alles weer snel gewent en hebben we de natuur een handje geholpen en hebben een slaaphok en eetverblijf gebouwd voor egels. Helaas denken nog veel katten dat het voor hun bedoeld is maar met hoekpijpen en ducktape weten we toch de katten buiten te houden. Met camera toezicht hebben we de eerste egel, vele katten en vooral heel veel vogels gezien. Dus wat betreft de natuur hopen we dat naast de egels ook de eksters, slakken en spinnen lusten want dat zou voor ons schelen in het ramen lappen en sponningen schrobben.

Binnenkort hebben we het jubileumfeest van de Watersportvereniging Lelystad die inmiddels 50 jaar bestaat en ben ik weer ingedeeld in de hijsploeg zodat ook ik een steentje bij kan dragen aan de vrijwilligersgilde.

Ook heb ik de muziek weer opgepakt en me aangemeld bij de Harmonie nu Muzievereniging Lelystad. En heb inmiddels het eerste concertje al weer achter de rug op een prachtige geleende Eufonium van de Vereniging. Wel heb ik alvast aangegeven dat we uiteraard ergens begin april 2026 weer verder gaan met de wereldreis in stukjes verder naar het Zuiden als de Orka’s ons tenminste niet weerhouden.